Docker Sunucu Kiralama

Docker sunucu kiralama kimler için uygundur?

Docker sunucu kiralama, uygulamalarını konteyner olarak paketleyen geliştiriciler, küçük yazılım ekipleri, ajanslar ve kendi servislerini barındırmak isteyen teknik kullanıcılar için uygundur. Docker, bir uygulamayı tüm bağımlılıklarıyla birlikte bir imaja koyar; bu imaj geliştirici bilgisayarında nasıl çalışıyorsa sunucuda da aynı şekilde çalışır. “Benim bilgisayarımda çalışıyordu” sorunu büyük ölçüde ortadan kalkar.

Docker sunucusunun öne çıktığı kullanım senaryoları:

• Web uygulamaları: Laravel, Django, Node.js veya Go ile yazılmış uygulamaları veritabanı ve önbellekle birlikte tek bir Compose dosyasıyla yayınlamak.
• Self-hosted araçlar: n8n, Nextcloud, Gitea, Uptime Kuma, Metabase gibi açık kaynaklı araçları hazır imajlarla dakikalar içinde kurmak.
• Test ve hazırlık ortamları: Canlı sistemin bir kopyasını ayrı bir sunucuda ayağa kaldırıp yeni sürümü denemek.
• Ajans projeleri: Farklı PHP veya Node.js sürümü isteyen müşteri projelerini aynı sunucuda birbirine dokunmadan çalıştırmak.
• CI/CD hedefi: GitHub Actions, GitLab CI gibi araçlarla derlenen imajları otomatik olarak sunucuya dağıtmak.

Yalnızca bir WordPress sitesi barındıracaksanız Docker gereksiz bir katman olabilir; yönetilen bir hosting paketi daha sade bir çözümdür. Docker’ın gücü, birden çok servisi ve farklı teknoloji yığınlarını düzenli biçimde bir arada tutmaktır.

Docker için neden KVM sanallaştırma gerekir?

Docker için KVM sanallaştırma gerekir, çünkü Docker konteynerleri ana makinenin Linux çekirdeğini paylaşır ve çekirdek özelliklerine (cgroups, namespaces, overlay dosya sistemi, ağ köprüleri) doğrudan erişmek ister. KVM, her sanal sunucuya kendi bağımsız çekirdeğini verdiği için Docker bu özellikleri fiziksel bir sunucudaki gibi kullanır.

Konteyner tabanlı sanallaştırma teknolojilerinde (örneğin OpenVZ veya LXC) sanal sunucular ana makinenin çekirdeğini paylaşır. Bu ortamlarda Docker kurulumu ya hiç mümkün olmaz ya da sağlayıcının özel ayarlarına bağlı, kısıtlı bir şekilde çalışır; çekirdek modülü yüklemek, belirli ağ sürücülerini kullanmak veya güncel Docker sürümlerine geçmek sorun çıkarabilir.

LIONFIN VPS paketleri KVM ile çalışır ve şu özellikleri birlikte sunar:

• Kendi çekirdeğiniz: Docker, WireGuard veya özel çekirdek modülleri sorunsuz çalışır.
• Tam root yetkisi: Docker daemon yapılandırmasını, depolama sürücüsünü ve güvenlik duvarını siz yönetirsiniz.
• İşletim sistemi seçimi: Ubuntu, Debian veya Docker’ın desteklediği başka bir dağıtımı siz seçersiniz.
• NVMe disk: İmaj katmanlarının çekilmesi, konteynerlerin başlatılması ve veritabanı yazmaları hızlı disk ister.

Kavramın temelini merak ediyorsanız sanallaştırma sözlük maddesine göz atabilirsiniz.

Docker sunucusunda ne kadar kaynak gerekir?

Docker sunucusunda kaynak ihtiyacını Docker’ın kendisi değil, çalıştırdığınız konteynerler belirler; Docker Engine’in ek yükü küçüktür. Doğru boyutu bulmanın yolu, her servisin gerçek tüketimini ölçüp toplamak ve işletim sistemi ile ani yükler için pay bırakmaktır. Yukarıdaki tablo yaklaşık bir çerçevedir; paket tablosundaki güncel değerlerle karşılaştırın.

Servis türlerine göre genel eğilimler:

• Veritabanları: PostgreSQL, MySQL ve MariaDB, belleği önbellek olarak kullandığı için en büyük RAM tüketicisidir.
• Arama ve analitik: Elasticsearch, OpenSearch gibi JVM tabanlı servisler yüksek bellek ister; küçük VPS’lerde dikkatli yapılandırılmalıdır.
• Uygulama sunucuları: PHP-FPM, Node.js ve Python uygulamaları trafikle orantılı büyür.
• Derleme işleri: Sunucuda imaj derlemek (özellikle Node.js ve Java projeleri) geçici olarak yüksek işlemci ve bellek tüketir; derlemeyi CI ortamında yapıp yalnız hazır imajı sunucuya çekmek kaynakları rahatlatır.

docker stats komutu her konteynerin anlık bellek ve işlemci kullanımını gösterir. Bir konteynerin tüm belleği tüketip diğerlerini etkilemesini önlemek için Compose dosyasında bellek sınırı tanımlayın. Disk tarafında imajlar, kullanılmayan katmanlar ve günlük dosyaları zamanla büyük yer kaplar; diski ihtiyacınızdan biraz geniş seçmek ileride sorun yaşamamanızı sağlar.

Docker sunucuya nasıl kurulur ve ilk proje nasıl yayınlanır?

Docker sunucuya, işletim sisteminin paket deposundaki eski sürüm yerine Docker’ın resmi deposundan kurulmalıdır; ilk proje ise bir Compose dosyasıyla yayınlanır. Kurulumun komut komut anlatımı Docker kurulumu rehberinde yer alır; burada genel akışı özetliyoruz.

1. Sunucuyu hazırlayın: SSH anahtarıyla bağlanın, sistemi güncelleyin ve root yerine sudo yetkili bir kullanıcı oluşturun. Adımlar VPS ilk kurulum adımları rehberinde.
2. Docker’ı kurun: Docker Engine ve docker-compose-plugin paketini resmi depodan yükleyin; docker compose version ile kontrol edin.
3. Proje klasörü: /srv/uygulama gibi bir klasörde compose.yaml ve .env dosyalarını oluşturun.
4. Servisleri başlatın: docker compose up -d komutu imajları çeker ve konteynerleri arka planda başlatır.
5. Kontrol edin: docker compose ps ile durumları, docker compose logs -f ile günlükleri izleyin.

Basit bir örnek yapı:

services:
  app:
    image: ghcr.io/kurum/uygulama:1.4.2
    restart: unless-stopped
    env_file: .env
    depends_on: [db]
  db:
    image: postgres:16
    restart: unless-stopped
    volumes:
      - db_data:/var/lib/postgresql/data
volumes:
  db_data:

İmajları latest yerine sürüm etiketiyle belirtmek, sunucunun yeniden başlatılmasında beklenmedik bir sürüme geçişi önler.

Docker’da alan adı ve SSL nasıl yönetilir?

Docker sunucusunda alan adı ve SSL, tüm uygulamaların önüne konan tek bir reverse proxy ile yönetilir; ters vekil sunucu 80 ve 443 portlarını dinler, gelen isteği alan adına göre doğru konteynere yönlendirir ve sertifikaları merkezi olarak yönetir. Böylece her uygulama kendi içinde HTTPS ile uğraşmaz.

Yaygın seçenekler:

Hangisini seçerseniz seçin, akış aynıdır: alan adınız için sunucu IP’sine yönlenen bir A kaydı oluşturulur, ters vekil sunucu Let’s Encrypt ile ücretsiz sertifika alır ve uygulama konteynerleri yalnızca iç Docker ağında kalır. Uygulama konteynerlerinin portlarını dışarı yayınlamamak, hem güvenliği artırır hem de port çakışmalarını önler. Genel Nginx yapılandırması için Ubuntu Nginx kurulumu rehberinden yararlanabilirsiniz.

Docker sunucusunda güvenlik nasıl sağlanır?

Docker sunucusunda güvenlik; SSH erişimini sıkılaştırmak, yalnızca gereken portları dışarı açmak, Docker’ın güvenlik duvarı davranışını bilmek ve konteynerleri en az yetkiyle çalıştırmak üzerine kuruludur. Docker kolaylık sağlar ama varsayılan ayarları her zaman en güvenli ayarlar değildir.

• Port yayınlama ve UFW: Docker, ports: ile yayınlanan portlar için iptables kurallarını kendisi ekler ve bu kurallar UFW’nin önünde değerlendirilir. Sonuç olarak UFW’de kapalı sandığınız bir veritabanı portu internete açık olabilir. Dışarıya kapalı kalması gereken servisleri hiç yayınlamayın ya da 127.0.0.1:5432:5432 biçiminde yerel adrese bağlayın.
• Güvenlik duvarı: UFW firewall kurulumu ile yalnız SSH, 80 ve 443’ü açın.
• SSH: Parola girişini kapatıp anahtar kullanın ve Fail2ban ile kaba kuvvet denemelerini engelleyin.
• docker grubu: docker grubundaki her kullanıcı fiilen root yetkisine sahiptir; bu gruba yalnız güvendiğiniz hesapları ekleyin.
• Konteyner kullanıcısı: Kendi imajlarınızda uygulamayı root olmayan bir kullanıcıyla çalıştırın; gereksiz privileged ayarından kaçının.
• İmaj kaynağı: Resmi veya doğrulanmış yayıncıların imajlarını tercih edin, düzenli olarak güncelleyin.

Ağ seviyesinde LIONFIN altyapısı RouteFence firewall ile DDoS filtrelemesi yapar; sunucu içi yapılandırma ise sizin sorumluluğunuzdadır. Daha kapsamlı bir liste için sunucu güvenliği kontrol listesi yazısına bakın.

Docker volume ve veritabanı yedeği nasıl alınır?

Docker’da yedeklenmesi gereken veriler konteynerlerin içinde değil, kalıcı birimlerde (volume) ve bağlanan klasörlerdedir; konteynerin kendisi her an imajdan yeniden oluşturulabilir. Doğru bir yedek düzeni, Compose dosyası ve yapılandırma ile birlikte bu kalıcı verileri kapsar.

1. Veritabanları için mantıksal yedek: Çalışan bir veritabanının dosyalarını kopyalamak tutarsız yedek üretebilir. Bunun yerine docker compose exec db pg_dump -U kullanici veritabani > yedek.sql gibi komutlarla tutarlı bir döküm alın.
2. Dosya birimleri: Yüklenen dosyalar, medya ve yapılandırma birimleri için geçici bir konteynerle arşiv oluşturabilir ya da birimi bir klasöre bağlayarak doğrudan arşivleyebilirsiniz.
3. Proje dosyaları: compose.yaml ve kaynak kod Git deposunda, .env gibi gizli bilgiler ise şifreli bir konumda saklanmalıdır.
4. Zamanlama: Bu adımları bir betikte toplayıp cron job ile her gece çalıştırın ve yedekleri sunucu dışındaki bir depolama alanına aktarın.

Sunucunun tamamının anlık kopyası için VPS yedekleme ve snapshot rehberine bakın. Snapshot, büyük bir güncellemeden önce hızlı geri dönüş noktası olarak çok değerlidir, ancak uygulama düzeyindeki veritabanı yedeğinin yerini tutmaz. Yedeklerinizi düzenli aralıklarla ayrı bir test ortamında geri yükleyerek doğrulayın.

Docker sunucusuna otomatik dağıtım (CI/CD) nasıl kurulur?

Docker sunucusuna otomatik dağıtım, kod deposuna her gönderimde imajın CI ortamında derlenmesi, bir imaj kayıt defterine (registry) yüklenmesi ve sunucunun yeni imajı çekip konteyneri yenilemesiyle kurulur. Bu düzen, sunucuda elle komut çalıştırma ihtiyacını ve insan hatasını azaltır.

Tipik bir akış:

1. Geliştirici kodu ana dala gönderir.
2. GitHub Actions veya GitLab CI, testleri çalıştırır ve Docker imajını derler.
3. İmaj, sürüm etiketiyle GitHub Container Registry, GitLab Registry veya Docker Hub gibi bir kayıt defterine yüklenir.
4. CI işi, kısıtlı yetkili bir dağıtım kullanıcısıyla SSH üzerinden sunucuya bağlanır ve docker compose pull ile docker compose up -d komutlarını çalıştırır.
5. Sağlık kontrolü başarısız olursa önceki sürüm etiketine geri dönülür.

Güvenlik açısından CI ortamına verilen SSH anahtarı yalnızca dağıtım için kullanılmalı, mümkünse komut kısıtlamalı olmalıdır. Kayıt defteri kimlik bilgilerini sunucuda salt okunur bir erişim belirteciyle tanımlayın. SSH anahtarı üretimi için SSH anahtarı oluşturma rehberini kullanabilirsiniz.

Watchtower gibi araçlar imaj güncellemelerini otomatik uygulayabilir; ancak üretim ortamında güncellemenin ne zaman yapılacağını sizin kontrol ettiğiniz CI akışı daha öngörülebilirdir.

Tek sunucuda Docker mı, Kubernetes mi?

Tek bir sunucuda çalışan ve birkaç servisten oluşan projeler için Docker Compose yeterlidir; Kubernetes, birden çok sunucuya yayılan, otomatik ölçekleme ve kendi kendini onarma gerektiren büyük sistemler için anlamlıdır. Küçük bir ekip için Kubernetes’in getirdiği öğrenme ve işletme yükü çoğu zaman sağladığı faydadan fazladır.

Arada bir seçenek olarak k3s gibi hafif Kubernetes dağıtımları tek bir VPS’te de çalışabilir; Kubernetes öğrenmek veya ileride kümeye geçecek bir projeyi hazırlamak için iyi bir başlangıçtır. Docker Swarm ise Compose dosyalarına yakın bir sözdizimiyle birden çok sunucuyu yönetmenin daha sade yoludur.

Pratik tavsiye: Compose ile başlayın, gerçekten birden çok sunucuya ihtiyaç duyduğunuzda orkestrasyonu değerlendirin. Sanal sunucular arasında karar vermekte zorlanıyorsanız VPS seçimi yazısı kaynak ve işletim sistemi kararlarını özetler.

Docker Engine, Docker Desktop ve Portainer arasındaki fark nedir?

Docker Engine, sunucuda konteynerleri çalıştıran açık kaynaklı çekirdek bileşendir; Docker Desktop, Windows ve macOS geliştirici bilgisayarları için hazırlanmış masaüstü uygulamasıdır; Portainer ise Docker’ı web arayüzünden yönetmeye yarayan ayrı bir araçtır. Linux sunucuda ihtiyacınız olan Docker Engine ve Compose eklentisidir; Docker Desktop sunucuya kurulmaz.

• Docker Engine: Açık kaynak lisanslıdır ve Linux sunucuda ücretsiz kullanılır. LIONFIN VPS’te kuracağınız bileşen budur.
• Docker Desktop: Geliştirici bilgisayarında yerel ortam sağlar. Ticari kullanımda, belirli büyüklüğün üzerindeki şirketler için ücretli abonelik gerektirir; koşulları Docker’ın güncel lisans sayfasından kontrol edin.
• Portainer: Konteynerleri, imajları, birimleri ve Compose yığınlarını tarayıcıdan görmenizi ve yönetmenizi sağlar. Komut satırına alışık olmayan ekip üyeleri için faydalıdır; ancak yönetim arayüzünü internete açarken güçlü parola ve HTTPS şarttır, mümkünse yalnız VPN üzerinden erişilmelidir.

Komut satırı ile yönetim tek başına yeterlidir ve en az saldırı yüzeyini sunar. Web arayüzü kullanacaksanız, onu da bir konteyner olarak çalıştırıp ters vekil sunucunun arkasına koymak ve erişimi IP veya VPN ile sınırlamak iyi bir uygulamadır.

Docker sunucusunda sık görülen sorunlar nelerdir?

Docker sunucusunda en sık görülen sorunlar dolan disk, büyüyen günlük dosyaları, port çakışmaları, konteyner içi DNS sorunları ve bellek yetersizliği nedeniyle yeniden başlayan konteynerlerdir.

Disk doldu

Eski imajlar, durmuş konteynerler ve derleme önbelleği zamanla büyür. docker system df ile kullanımı görün, docker image prune ve docker builder prune ile kullanılmayanları temizleyin. Birimleri silen komutları kullanmadan önce yedeğinizin olduğundan emin olun.

Günlük dosyaları sınırsız büyüyor

Varsayılan json-file günlük sürücüsü dosyaları sınırsız büyütebilir. /etc/docker/daemon.json içinde max-size ve max-file seçenekleriyle günlük döndürme tanımlayın.

“port is already allocated” hatası

Aynı portu iki konteyner veya ana makinedeki bir servis kullanıyordur. ss -tulpn ile portu kimin kullandığını bulun; mümkünse uygulama portlarını hiç yayınlamayıp ters vekil sunucu üzerinden erişin.

Konteyner sürekli yeniden başlıyor

docker compose logs ile hatayı okuyun. Çıkış kodu bellek yetersizliğini gösteriyorsa konteynerin bellek sınırını veya sunucu kaynaklarını artırın; gerekirse VPS kaynak yükseltme adımlarını izleyin.

Konteyner dış adreslere ulaşamıyor

Güvenlik duvarı kurallarında yapılan değişiklikler Docker’ın ağ kurallarını bozmuş olabilir. Docker servisini yeniden başlatmak kuralları yeniden oluşturur.

Docker sunucu kiralarken nelere dikkat edilmeli?

Docker sunucu kiralarken dikkat edilmesi gereken başlıca noktalar sanallaştırma türü, root yetkisi, disk hızı ve boyutu, bellek miktarı, trafik kotası ve kaynak yükseltme esnekliğidir. Bu ölçütlerden biri eksikse Docker ya hiç çalışmaz ya da beklenen performansı vermez.

1. KVM sanallaştırma: Docker’ın kendi çekirdeğine ihtiyaç duyduğunu unutmayın; LIONFIN VPS paketleri KVM tabanlıdır.
2. Tam root: Docker daemon ve ağ ayarları root yetkisi ister.
3. Disk türü ve alanı: İmajlar ve veritabanları için NVMe disk ve büyümeye pay bırakan bir alan seçin.
4. Bellek: Veritabanı içeren yığınlarda belirleyici kaynak bellektir.
5. Trafik: İmaj çekme, yedek aktarma ve kullanıcı trafiği toplam veri transferini oluşturur; paket tablosundaki trafik değerini kontrol edin.
6. Ağ koruması ve izleme: RouteFence firewall ile ağ seviyesinde DDoS filtreleme ve 7/24 NOC izleme, sunucunun erişilebilir kalmasına yardım eder.
7. Ölçeklenebilirlik: Proje büyüdüğünde kaynakları artırabilmek ya da ayrılmış kaynaklı bir VDS sunucuya geçebilmek önemlidir.

İşletim sistemi seçiminde Docker’ın resmi olarak desteklediği güncel bir Ubuntu LTS veya Debian sürümü en az sürprizle çalışır.